Even terug naar de basis

We kunnen niet meer zonder onze telefoon, dat tijdperk is inmiddels al een tijdje aangebroken. Weetje nog die goede oude tijd waarin een verjaardag echt een verjaardag was en je niet tegen de muur stond te lullen, de tijd waarin brieven en kaartjes versturen nog de normaalste zaak van de wereld was, die tijd waarin wij als mensen veel minder prikkels van buitenaf kregen? Ik betrapte mijzelf vorige week op het feit dat ik continu wordt getriggerd door mijn telefoon te pakken. Even snel, gewoon even snel kijken of ik iets heb gemist. Snel even kijken of er appjes binnen zijn gekomen..... Ik was het zat! Spuugzat. Ik besefte mij dat iedere keer die telefoon oppakken geen goed deed voor mijn hoofd en mijn humeur. We worden tegenwoordig in een ander zijn leven gezogen wat automatische betekend, een ander zijn zooi. Ik opende de afgelopen weken mijn eigen Instagram veel minder vaak omdat ik zo intens werd meegezogen in de negativiteit van anderen. Ik maakte een andere Instagram aan en ben da

Zwangerschapsbrein 2.0

Momnesia


Een zwangerschapsbrein ha, wat is dat nou weer dan?! 😂 Nee zonder dollen, ik ben er eentje die er niet meer onderuit kan. Waarschijnlijk nooit meer. Dat kan ook bijna niet anders met die zwangerschappen zo vlot achter elkaar hoor ik je denken. My point haha! Gelukkig kan ik er zelf nog om lachen maar soms, heel soms wil ik mijn hoofd maar al te graag tegen de muur neer "neer leggen". Ik heb een paar hilarische voorbeelden voor je!


Het schijnt zo te zijn dat een zwangerschapsbrein eigenlijk een heel mooi cadeautje is van moedernatuur. Als je zwanger bent vergeet je bepaalde dingen (vrij snel). Of wel, je brein werkt even niet zoals hij zou moeten werken. Dit omdat je dan alleen maar met je zwangerschap bezig zou zijn. Lief hoor van moedernatuur, maar zo extreem... dat had nou ook weer niet gehoeven.

Komtie!


Wanneer je een open pakje koekjes in de la legt nadat je uit diezelfde la een boterhamzakje hebt gepakt om de koekjes in te doen.

Wanneer je een heel brood in de koelkast legt.

Wanneer je een steelpannetje na het koken van een lekker eitje ook in de koelkast wilt zetten.

Wanneer je alles kwijt raakt en het vervolgens niet meer kunt vinden, nergens.

Wanneer je een compleet verhaal in je hoofd hebt en bij het vertellen klopt er niks meer van en ben je je verhaal compleet kwijt.

Wanneer je keer op keer de tel kwijt raakt bij het inscheppen van de voeding in de fles.

Wanneer je 10 keer de wasmachine met gewassen was opnieuw moet aanzetten omdat je hem weer bent vergeten.

Wanneer je je koffie vergeet als deze loopt = Koffie overstroming.

Wanneer je duizend ideeën hebt maar er geen 1 kunt onthouden.Opschrijven helpt niet, want ook de briefjes raak je kwijt.

Wanneer je ergens iets neerlegt en tegen jezelf zegt "niet vergeten" om het dus wel te vergeten.

Wanneer je je haar vergeet uit te spoelen na het in masseren van de conditioner.

Wanneer je zelfs vergeet te douchen! - #MOMLIFE

Wanneer je de was vergeet op te vouwen (oke dat is geen straf) of misschien wel?

Wanneer er geen touw vast te knopen is aan het verhaal wat je wilt vertellen.

Wanneer je letter allemaal verkeerd plaatst waardoor er de meest vreemde woorden ontstaan.

Wanneer je je kloffie makkelijk aan wil trekken maar nergens kunt vinden.

Wanneer je naar de winkel gaat om iets "belangrijks" op te halen maar je vervolgens thuis komt zonder dat belangrijke ding.

Wanneer je vergeet door te trekken na het plassen! Ja echt.

Wanneer je om de haverklap je telefoon kwijt bent.

Wanneer je je pincode ineens niet meer weet wanneer je bij de kassa wilt pinnen en het pinapparaat als een gek begint met piepen! Been there done that!

Zal ik je vertellen dat ik meer dan een maand heb gedaan om dit blogje af te krijgen? For real! Steeds gebeurde er iets (of juist niets) met mijn brein en moest ik als een speedy naar de laptop rennen om het in dit blogje te voegen - Yes ook dat vergat ik waardoor ik nu waarschijnlijk de allerleukste pregnancy brain fails vergeet. Agh het hoort erbij.....

Nou moet ik zeggen dat mijn brein mij op dit moment (hoe verder ik in mijn zwangerschap kom) steeds meer in de steek begint te laten. Heul jammer dit moedernatuur. Het is zelfs zo erg dat op het moment dat ik dit typ 1 dan voor de 20 weken zit en nog geen afspraak heb gepland voor de 20 weken echo. Snapje?




Bron afbeelding