Even terug naar de basis

We kunnen niet meer zonder onze telefoon, dat tijdperk is inmiddels al een tijdje aangebroken. Weetje nog die goede oude tijd waarin een verjaardag echt een verjaardag was en je niet tegen de muur stond te lullen, de tijd waarin brieven en kaartjes versturen nog de normaalste zaak van de wereld was, die tijd waarin wij als mensen veel minder prikkels van buitenaf kregen? Ik betrapte mijzelf vorige week op het feit dat ik continu wordt getriggerd door mijn telefoon te pakken. Even snel, gewoon even snel kijken of ik iets heb gemist. Snel even kijken of er appjes binnen zijn gekomen..... Ik was het zat! Spuugzat. Ik besefte mij dat iedere keer die telefoon oppakken geen goed deed voor mijn hoofd en mijn humeur. We worden tegenwoordig in een ander zijn leven gezogen wat automatische betekend, een ander zijn zooi. Ik opende de afgelopen weken mijn eigen Instagram veel minder vaak omdat ik zo intens werd meegezogen in de negativiteit van anderen. Ik maakte een andere Instagram aan en ben da

Het lijkt alsof ik vandaag alleen maar op de bank heb gelegen



Een dag zoals iedere andere dag, zorgen dat mijn kids ook deze dag weer overleven - Oh en ikzelf natuurlijk ook. Een dag waarin het wederom centraal staat dat ik aan het einde van de dag met het gevoel rondloop niks gedaan te hebben. Maar schijn bedriegt..zo blijkt.


We staan op, dit is al een langslepend ritueel waar zo nu en dan geen einde aan lijkt te komen. Maar oke het hoort erbij. Broodjes smeren, flesjes maken, koffie zetten en noem de hele reutemeteut maar op. Ik probeer voor mijzelf een pad te creƫren zonder te struikelen - daar ben ik erg goed in overigens. Het struikelen dan he. Een pad door de bergen losgetrokken speelgoed, duplo blokken, Little Pony's, kleurpotloden die totaal geen functie hebben op de grond, billendoekjes die bruut uit het pak zijn gescheurd, vertrapte chipjes, limonade plassen en ga zo maar door.

Kom je boven -alhoewel ik mijzelf ook een weg moet banen door alle troep die eigenlijk mee naar boven genomen moet maar voor oud vuil op de trap liggen. Boven kom ik een nog grotere ravage tegen; Poep en plas luiers, zelfde verhaal met het losgetrokken speelgoed, chips die aan mijn sokken zijn blijven plakken vanaf de totale chaos beneden. Onopgemaakte bedden en schoongewassen was, wat over de complete bovenverdieping zijn weg heeft gevonden.

Snapje? Aan het einde van mijn lange moeder zijn job starend naar het plafond of zoals we tegenwoordig heel goed kunnen - starend naar onze Facebook tijdlijn. Ik lig tussen de niet opgevouwen was wat het bijna onmogelijk maakte om het bed te kunnen vinden. Mijn vredige plekje en beste vriend als het even kan. Wat heb ik dan de hele dag gedaan? Op mijn rug gelegen, mijn favoriete Netflix serie gebingewatched? De realiteit ligt net even iets anders, want kon ik maar eindeloos naar mijn favoriete series kijken - die ik overigens niet heb. Sterker nog, wat is Netflix eigenlijk?

Eigenlijk he, eigenlijk ben ik blij dat ik mijn billen op het bed neer kan laten ploffen, tanden poetsen met het laatste beetje energie en mezelf naar mijn grote vriend, het bed verplaatsen. Want ik heb er een dag op zitten als geen ander. Maar ho ho, eerst nog het bed opmaken want dat heb je vandaag ook niet gedaan. En met opmaken bedoel ik natuurlijk een heerlijk fris schoon beddengoed.

De was die ik had gewassen, in de droger stopte deze dag,was opgevouwen tot het moment waarop mijn dochtertje van 2 jaar, nietsvermoedend alle opgevouwen was welke op bed lag - verslond alsof het haar ergste vijand was. Er was niets meer over van de nette stapeltjes. En geloof het of niet, dit was al de 3e wasmand die ik"probeerde" op te vouwen van vandaag.

De chips onder mijn sokken en verspreid over de beneden verdieping heeft mijn dochtertje van 2 jaar tig keer laten vallen en dat terwijl ik alle hoekjes, kiertjes en gaatjes voor de zoveelste keer zorgvuldig had stof gezogen.

De limonade plassen die uit mijn dochtertje van 2 jaar haar fles lekten heb ik vandaag wel ontelbaar vaak opgedweild. Zo vaak dat het inmiddels lijkt alsof ze heeft geprobeerd plakkerige gummybeertjes met de grond gelijk te maken.

De rommel op de trap? Die heb ik vandaag meerde malen mee naar boven gezeuld, omdat ik voor de zoveelste keer naar boven moest rennen voor schone kleding.

Enne de billendoekjes die overal lagen behalve in de verpakking? Die deed ik vandaag wel 5 keer terug in de verpakking. Tot de verpakking besloot "Hey hou jij ff lekker zelf die doekjes nat"

Het speelgoed waar ik je net over vertelde, dit heb ik nadat mijn beide dochtertjes naar bed zijn vertrokken voor de allerlaatste keer opgeruimd. Na zo een 20 keer per dag kan die laatste keer er ook wel bij.

Waarom ik het bed niet had opgemaakt met fris en schoon beddengoed? Oh geloof mij, dat deed ik. Maar nadat ik dit deed vond mijn dochtertje van 2 jaar het fantastisch om met haar gesmolten chocolade handjes een soort circus act op bed uit te voeren. Het bed was schoon met fris beddengoed zodat ik daar vanavond een fijne duik in kon nemen. Wat een misverstandje...

De poep en plas luiers verspreid over de bovenverdieping? Mijn beide dochtertjes staken elkaar aan met poepen. Nee niet gewoon een klein poepje. Laten we er meteen een explosie van maken voor mama moet ze gedacht hebben. "Eerst jij, dan ik" en dat keer 4.

En verder? Verder heb ik op de bank gelegen - uhu toen ik even weg droomde in een verre fantasie.