14 apr. 2018

Bang voor de bevalling


Ik heb het inmiddels 2 keer gedaan (of 2,5 keer eigenlijk) en toch ben ik deze 3e keer doodsbang voor de naderende bevalling. How come?


Ik plaatste een aantal dagen geleden bovenstaande foto op Instagram met de tekst dat ik wel een peptalk kon gebruiken omdat ik bang ben voor de bevalling. Ik ontving zulke lieve en motiverende berichtjes ♥ Ik heb aan de hand daarvan besloten om er toch een klein blogje over te tikken. Wie weet helpt het mijzelf een beetje door de laatste (zware) en bange loodjes heen.

Waarom ben ik bang? 
Deze vraag kwam regelmatig voor tussen de reactie. Waarom ben ik bang voor bevalling. Zal ik je vertellen dat ik daar geen antwoord op weet? Ik heb geen nare ervaring gehad met bevallen. Integendeel juist. De bevalling van Vajèn liep zo soepel en vlotjes dat ik nauwelijks doorhad dat ik aan het bevallen was. De bevalling van Esra duurde daarin tegen wel een stuk langer. Met de weeën. Het persen was eigenlijk gelijk. Hoewel het natuurlijk wel een groot verschil maakt of je een baby met 36 weken eruit perst of eentje met 40 weken 😉 Maar goed dat is weer een ander verhaal. Ik heb de weeën van Esra als compleet gestoord ervaren. Ze bleven maar komen en ik weet nog goed dat ik bleef roepen "ik kan niet meer". Deze begonnen lichtjes rond 14:30 en de volgende ochtend om 06:21 kwam mevrouw ter wereld. Dat was best pittig. EN dan heb ik het nog niet eens gehad over de naweeën. Oh god die vond ik nog erger dan de weeën zelf. Echt hoor! Maarja, ik heb het toen ook gedaan en je hebt daarnaast ook totaal geen tijdsbesef. Terwijl de mensen om je heen je de seconden waarschijnlijk weg zien tikken. Geen nare ervaringen, wel pittige ervaringen maar niet om bang te zijn... zou je denken!

Toch ben ik bang. Sinds ik weet dat er een mini mensje in mij groeit, weet ik ook dat deze er op een gegeven moment weer uit moet. "Er is er nog nooit één blijven zitten" zeggen ze wel eens toch? De hele zwangerschap flitste zo af en toe voorbij dat er ooit een moment zou komen dat ik moest gaan bevallen. Maar dat leek toen nog zo ver weg dat ik ook geen zin of überhaupt tijd had om daaraan te denken. Nu is dat wel ietsje anders.... want met nog maar 6 kleine weekjes op de teller begint het akelig dichtbij te komen. Mijn lichaam laat dit dan ook best weten. De mini spruit ook 😌 Overal tegenaan boksen!

Waar ik nu tegen aanloop:


  • Het idee dat ik moet bevallen kan ik nog enigszins verdoezelen. Want: Het moet er toch uit. Maar het idee dat ik die weeën weg moet puffen maakt mij op de één of andere manier bang! 
  • Ik heb nog 2 kleine meisjes en bij het idee dat ik op een waardeloze tijd zou moeten bevallen of eventueel naar het ziekenhuis zou moeten, maakt mij ook bang. Ik wil helemaal niet dat mijn gezin verdeelt zit terwijl ik bezig ben met bevallen. Laat staan het moment waarop je kleinste spruitje ter wereld komt. 
  • Deze zwangerschap verloopt zo soepel dat ik daar wellicht een klein beetje bang van ben geworden. Bij Vajèn hebben we natuurlijk het nodige meegemaakt en bij Esra, die kleine dwarsligger versie gehad. (draaien van je kindje in je buik). Juist omdat het zo goed gaat ben ik bang dat er toch straks iets niet goed gaat, wat het dan ook moge zijn! 
  • Is mijn lichaam wel klaar voor de bevalling? Ben ik niet te moe? En mijn bloeddruk dan? Allemaal van die kleine dingetjes die ook mij na 2 bevallingen eerder erg onzeker maken. 


En toch is het raar... ik was bij de eerste en tweede totaal niet bang. Ik liep zelfs al 2 en halve dag met weeën van Vajèn en wandelde daarna gewoon easy cake met 5 cm het ziekenhuis in. Pfff! Ik zou er zo weer voor tekenen, zo een bevalling! Ik hoop oprecht dat dit kleine meisje een perfecte tijd uitzoekt. Bijvoorbeeld als mijn andere meiden lekker liggen te knorren, de volgende ochtend wakker worden en kunnen spieken bij hun zusje! Dat is toch de meest magische manier? Een kopie van wat ik heb gehad tijdens de bevalling van Esra. Ik zal hier ooit nog een uitgebreid verslagje van tikken. (wat ik steeds vergeet)

Anyhow, het moet er toch uit! Ik probeer mijn mindset ondertussen te verzetten door het lezen van badbevallingen. Ook zo iets magisch wat ik uit zou willen proberen; In bad bevallen. Mocht dit niet lukken, dan in ieder geval mijn weeën proberen op te vangen in bad. Lijkt mij heerlijk. Zeker na het lezen van al die fijne en positieve verhalen. Wil je dan zelf ook graag in bad bevallen Kim? JA! Als het even kan wil ik deze keer in een bevalbad bevallen. Het is dan ook de laatste zwangerschap, dan zijn wij een compleet gezinnetje van 5. Papa, mama en 3 prachtige dochters. Dus de laatste bevalling wil ik iets anders. Eerder dacht ik aan een baarkruk. Zo eentje die lijkt op een wc. Na mijn Google search kwam ik er per toeval achter dat op je rug bevallen helemaal niet zo natuurlijk is. Onnatuurlijk werd het zelfs genoemd. Vroeger zaten vrouwen op een baarkrukje en zo werd hun kroost geboren. Heel natuurlijk met de flow mee. Ik werd zo enthousiast dat ik dit meteen voorstelde aan mijn verloskundige. Die vertelde mij dat het wel mogelijk was, maar omdat dit al mijn 3 bevalling zou zijn, zou het ietwat tricky kunnen zijn met uitscheuren. OK doei! Daar wil ik niks over horen. geen baarkruk voor mij. Zij stelde een badbevalling voor en zo werd het idee "geboren" ha!

We hebben gelukkig een vrij grote badkamer waar het bad prima in past en dan is er zelfs nog ruimte voor de de verloskundige en de kraamzorg om te wandelen. Maar we weten (de mama's die al een keer zijn bevallen) dat je een bevalling simpelweg niet kunt inplannen. Hoe verdomde makkelijk dat ook geweest zou zijn. Niemand weet wat voor bevalling je krijgt, hoe het loopt, hoe je er zelf onder bent op dat moment.. allemaal raadsels!Voor hetzelfde geldt loopt deze bevalling zo snel en soepeltjes dat ik niet eens het bevalbad haal. Goh fingers crosed! 😌

En nu stop ik met bang zijn!! Voor 5 minuten! 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Zoeken