28 dec. 2017

Mijn moederhart brak toen mijn meisjes de griep kregen....



Leuk die griepgolf weer hoor! Op Facebook zag ik het wel eens voorbij komen "Er heerst weer een griepepidemie" maar wij ontsprongen de dans keer op keer weer. Soms werd Bas gevat door een beste griep en zoals wij allemaal weten kunnen papa's best ziek zijn. Ha! Mama's daarin tegen, nee die kunnen onmogelijk ziek zijn. Misschien zou kunnen met 1 kleine mini in huis, maar met 2 kids in huis die de hele dag iets willen wordt dat voor de mama's onmogelijk gemaakt. Terwijl ik dit schrijf ben ik zelf dus ook gezegend met een iets wat ze ziek zijn noemen. Paramolletjes in je mik en vrolijk doorgaan. En nu is de klaagmodus even offline want daar wou ik helemaal niet heen met dit blogje.


Mijn kinderen krijgen iedere dag minimaal 2 stukken fruit. geen halve rotzooi, nee! Gewoon een banaan + kiwi. Om maar even snel een voorbeeldje te noemen. Dus ziek zijn ze eigenlijk nooit. Vajèn heeft 1 keer eerder in haar 2,5 jaar 2 weken een flinke diarree aanval gehad maar verder merkte je niks aan haar. Ja heus wel eens een verkoudheidje. Een kleintje dan, maar verder dan dat ging het eigenlijk niet. Tot laatst..... had ik maar afgeklopt!

Papa Bas was aan het werk in de avonduurtjes en mama Kim was alleen met haar kroost. De dag verliep bijzonder goed. Meisjes waren lief, eigenlijk heel erg lief. Zelfs met elkaar. En dat voor 2 meiden die heel af en toe wel eens elkaar de hersenpan in willen beuken. I kid u not! Fijn, dacht ik! Maar de avond verliep even iets anders dan normaal. Toen ik Esra optilde om mee te nemen naar boven voor haar slaapje voelde haar hoofd mij iets te heet aan. Ik besloot haar te temperaturen en ja hoor: 39.6 graden koorts. NOOOOOOO!!!! Dit had ik zelf nog niet met Vajèn meegemaakt dus ik was nogal in paniek. Ik belde mijn moeder en vroeg wat ik moest doen. Esra is geen ster met zetpillen. Op de 1 of andere manier werkt dit averechts bij haar dus een zetpil was geen optie. Mama vertelde mij dat ik haar lekker in bed neer moest leggen en over een uurtje nog eens moest temperaturen. Zo gezegd zo gedaan. Toen stond de meter op 39.4! Oke het zakte dus al ietsje af. En de rest van de nacht? Wat moest ik doen? Ik begon met Google'en.. jaja ik weet het, dat is natuurlijk niet een goeie optie. Maar ik moest toch iets. Sommige mama's namen dus hun kleintje mee naar bed zodat de kleine mini wel een ietwat fijne en rustige nacht zou hebben. Want slapen zou een wondermiddel zijn. Ik besloot Esra gewoon lekker in haar eigen bedje te laten slapen. Met als gevolg dat mama geen oog dicht heeft gedaan maar mijn kleine zieke poppetje ook niet.

Ik kon wel janken! Janken janken janken en nog veel meer janken. Ik vond het vreselijk om haar zo te zien.. hoewel je aan haarzelf niet echt viel kon merken. Misschien iets hangeriger dan normaal gesproken maar verder was ze gewoon zo ontzettend vrolijk. En ik als mama van dit meisje voelde mijzelf compleet machteloos. Je kunt niks dan haar lichaam te laten knokken met het virus. Oh en extra veel knuffeltijd natuurlijk.

Esra knapte langzaam op en toen begon Vajèn. Verhoging, niet willen eten. Zelfs geen chipje en als je haar ergens wakker voor kan maken is het wel chips. Maar goed, alle kleine beetjes helpen. 'S nachts werd het allemaal maar erger en leek het alsof ze in een soort van griep droom beland was. Totaal niet wetende waar ze was. EN als er eentje makkelijk is met slapen dan is het Vajèn wel. Vajèn slaat al een tijdje haar middag dutjes over maar toen moest ze er toch aan geloven. 'S middags haar slaapje doen. Ze viel namelijk nog net niet om van de slaap. En deze mama kon haar tranen niet meer inhouden toen zij Vajèn in haar bedje had neergelegd. Ik was zo overdonderd dat mijn meisjes ziek waren. Oke een griepje, maar dan nog. Je voelt je zelf als mama tegen de muur aan gedrukt. Machteloos en verdrietig omdat je het liefst hun griepje zelf op je had willen nemen. Was het maar zo makkelijk!!!

De meisjes zijn op dit moment weer aan de betere kant.. gelukkig! Hoewel de diarree nog niet helemaal weg is, maar met een paar stukken fruit is ook dit zomaar weer weg. Dit was voor mij als mama de eerste keer dat beide meisjes echt goed ziek waren. En voor mij als mama dus ook meteen de eerste keer dat je zo verdrietig voelt als je ziet dat je meisjes een flinke griep te pakken hebben. We kunnen natuurlijk wel doen of dit heel erg bijzonder is terwijl half Nederland inmiddels aan huis gekluisterd zit met een flinke griep, maar oprecht.... ik heb liever zelf nog 20 keer zo erg de griep dan dat mijn meiden met een griepje moeten dealen.

Het klinkt misschien ook allemaal heel dramatisch haha, maar ik ga ervan uit dat ik echt niet de enige ben die zich op dat moment zo voelt. Toch? Toch? Toch? Ik heb in ieder geval geleerd dat je als mama (en papa natuurlijk) rustig moet blijven. Dus niet zoals deze moeke volkomen in paniek raakt. Het lichaam van je mini moet toch zelf het virus te lijf gaan en wat je er zelf aan kunt doen? Lekker VEEEEEL knuffelen! Knuffels van papa en mama doen namelijk wonderen ♥

Tot zover mijn dramatische moederhart die sprak haha!


Bron afbeelding

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Zoeken