5 sep. 2016

Oorbellen bij een baby

 photo DSCN2311_zpscizoqnbw.jpg

De één is er fel op tegen en de ander heeft er weinig tot geen problemen mee, oorbellen laten schieten bij baby'tjes. Bij welke van de twee mag ik mij voegen of eigenlijk.. wij?!



Oorbelletjes bij baby's staan ongelooflijk schattig! Dat moet je wel met mij eens zijn toch? Vajèn is inmiddels 13 maanden (bijna 14) en heeft ook oorbelletjes. Hier hebben wij bewust voor gekozen en eerlijk, wij hebben er zelf geen minuut spijt van gehad. Oke, behalve die ene keer. Daarover zal ik je straks wat meer vertellen. Eerst mijn uitgesproken mening.. Ik vind persoonlijk oorbellen schieten bij een baby eigenlijk niets vreselijks hebben. Ze zijn nog klein dus geen zenuwen, misschien een klein prikje maar ook dat is zo weer over. Ik kwam laatst op Facebook een post tegen waarin gevraagd werd wat "jij" vind van oorbellen bij een baby laten schieten. Er kwamen behoorlijk wat reacties los kan ik je vertellen. Zoals ik mijn post ook begon, de één is er fel op tegen met dan ook de nadruk op fel en de ander vind het oke! Vanuit daar besloot ik om mijn mening te gaan tikken hier op Kimmichaelis.nl

Vajèn was 8 maanden oud toen wij oorbelletjes met haar gingen schieten bij de Juwelier. Wij wisten zelf al enige tijd dat we dit gewoon moesten doen. Ja "moesten"! Hoe ouder ze worden hoe meer last ze er van kunnen krijgen omdat baby's natuurlijk ook niet alleen maar op hun rug slapen, tenminste.. hun hoofdje beweegt ook van links naar rechts. Maar goed, mijn verjaardag kwam eraan en hoe ouder je wordt hoe moeilijk om te bedenken wat je keer op keer moet vragen als cadeau op je verjaardag. Daarom wou ik dolgraag oorbelletjes voor Vajèn. Maakt mij (of ons) dat zo enorm egoistisch? Yes, dat was een antwoord van een moeder die ik las op Facebook. Omdat "jij" wil dat je baby met oorbellen door het leven gaat zijn de papa en mama erg egoistisch. Hmm, hier kan ik mijzelf niet echt in vinden. Maar hey, dat is ook weer een ieder voor zich. Ik ga even verder met mijn verhaal. Ik vond/vind het erg mooi dus daarom liet ik mijn dochter pijn lijden in de stoel bij de juwelier! Snapje?

Voor die tijd heb ik heel wat juweliers afgebeld maar eigenlijk zijn er erg weinig juweliers die uberhaupt nog oorbellen schieten. Tot ik Lucardi aan de telefoon kreeg. Uiteraard heb ik eerst wat informatie ingewonnen. Ik werd netjes te woord gestaan. Een baby moet zijn of haar eerste inentingen hebben gehad, dus de leeftijd waarop oorbellen zijn toegestaan is 3 maanden. Vajèn was 8 maanden dus dat vormde geen problemen. Een aantal dagen later stonden wij voor de Lucardi juwelier. Stiekem (en ik ben de beroerdste niet om dit toe te geven) krabbelde ik terug. Ik zei letterlijk tegen Bas "Wij willen dat Vajèn oorbellen krijgt dus moet het ook maar gebeuren, zij kan zelf nog niks vertellen wat betreft het willen of niet willen van oorbellen. Eigenlijk is dat toch slecht? Kunnen we dit wel maken? Straks wil ze geen oorbellen als ze ouder is?" Misschien sloeg mijn moeder hart even op hol, maar het waren wel de gedachtes die door mijn hoofd heen werden geblazen. Bas nam het touw in handen en zo stonden wij een paar seconde later toch in de Lucardi, oorbellen uit te zoeken die zij direct in kon. Natuurlijk voelde Vajèn hier en daar wel wat spanning, dit was meer omdat ik mijn hart met moeite binnen kon houden zo ging hij tekeer! Oke, we hadden de oorbellen uitgezocht. Even aan beide kanten een stipje gezet zodat de oorbellen wel gelijk zitten. Bas ging met Vajèn op schoot zitten en moest haar hoofdje vasthouden. Ik werd hier bloednerveus van waarop ik Vajèn toch zelf op schoot heb genomen. En..................... tik! Klaar!! Ze zitten erin! Oh... was dit het? De gaatjes werden trouwens tegelijk geschoten. Vajèn moest eventjes huilen, best verdrietig ook en je voelde de menigte die in de Lucardi stonden naar ons staren en denken "arm kind". Vreselijk! Ik ben snel naar buiten gesprongen haha! Eenmaal buiten was het klaar..Geen verdriet meer. Beetje rode oorlelletjes wat natuurlijk logisch is. Heb ik er een naar gevoel aan over gehouden? Zijn wij nu slechte ouders? Nee nee en nee!! Eigenlijk hebben wij onze dochter een hoop ellende bespaard! Als je wat ouder bent heb je natuurlijk donders goed door hoe het allemaal werkt. Geloof mij, ik heb zo een leuk zusje die daar alles van weet ;-) (lees; rondlopen met 1 gaatje omdat ze niet meer durfde)

Ergens snap ik de mama's wel die hun kind op latere leeftijd zelf laten beslissen, daar heb ik dan ook alle respect voor. Helaas is dat respect andersom niet zo. Zo bleek wel uit die Facebook Post die voorbij kwam. Vreselijke haat reacties en dat ging van kwaad tot erger! Je bent baas over je eigen kind. Hoe oud of jong ze ook zijn.. vind jij het leuk en mooi dat je kleintje oorbelletjes draagt? Doen! Waarom heerst daar zo een taboe op?! Oke, je hebt net gelezen hoe ik voor de Lucardi stond, maar ik denk dat dit een logische reactie is. Het kan twee kanten op. Wij hebben er bewust voor gekozen. Het had ook niet veel later moeten gebeuren, omdat Vajèn steeds meer vreemdere houdingen aan ging nemen in bed. Hier heeft zij dus ook een ontstoken gaatje aan over gehouden. De enigste keer dat ik mezelf even vervloekte haha! Al duurde het maar even. Ondanks dat oorbellen schieten wordt gezien als het piercen van je oren, vind ik dit iets heel anders. Vajèn kan fluiten naar een tongpiercing of navelpiercing op jonge leeftijd. Ik bedoel maar, dit is toch iets compleet anders dan gaatjes in je oren?! Misschien zijn wij hier wat makkelijker in, maar ik ben er heilig van overtuigd dat een kleintje van een paar maanden er veel minder last van heeft dan een kleuter bijvoorbeeld!

Als wij nou gewoon eens beginnen met een ieders mening te respecteren? :-) Dat is toch veel fijner!! Ik ben erg benieuwd onder de mama's en mama's in spe onder ons hoe jullie denken over oorbellen bij een baby? 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Zoeken