30 sep. 2016

Mijn bevallingsverhaal

 photo IMG-20150716-WA0008_zpswqileskd.jpg


Goed ladies.. ik ga er niet meer voor wegrennen haha! Ik heb mijn bevallingsverhaal zo lang uitgesteld. Het moet er nu dan toch echt een keer van komen. Nu ik weer zwanger ben vind ik het alleen maar leuker om mijn verhaal uit te tikken. En toch heeft het een ietwat dubbel gevoel. Je deelt toch iets wat erg gevoelig is. Uiteraard is dit artikel dan ook niet zonder traan getikt!  Mocht je zwanger zijn en bang zijn voor de bevalling? Je hoeft niet perse weg te klikken, want nee.... ik kom niet met een horror verhaal omdat ik mijn bevalling als erg fijn heb ervaren. Ik ben benieuwd hoeveel zich er bij mij aansluiten haha. Voor vandaag dus, mijn bevallingsverhaal van Vajèn; van A tot Z.




Zondag avond rond de avond klok ( ik durf geen exacte tijd meer te noemen) zo pak en beet na het eten begon het wat te brommen mijn buik. Het voelde als een normale kramp die kwam en weer wegging. Ik keek er niet erg raar van op aangezien de krampen bij mij (ook al ben ik niet zwanger) een soort lichamelijke trekje is (lees; darmen). Omdat de kramp niet echt vanzelf wegtrok ben ik onder de douche gaan staan. Waarna het iets minder werd. Stiekem hebben wij wel de tijd bijgehouden tussen de krampen door, maar dit was erg onregelmatig dat we er niet echt vanuit gingen dat de bevalling misschien al zijn voortekenen gaf. 'S nachts heb ik weinig last gehad, de kramp was wel aanwezig maar een voor mijn idee erg ver weg. Toch had ik best oke geslapen. 'S morgens hadden wij zoals de afgelopen weken iedere dag verliepen (-lees hier mijn zwangerschapsverhaal terug mocht je deze gemist hebben) weer een ctg scan in het ziekenhuis. Ik vertelde daarbij ook wat ik die avond daarvoor had. Ik had namelijk nog steeds lichte krampjes. Gewoon een beetje rommelend. Op de ctg was dit ook goed te zien, gepaard met harde buiken. Wel werd ik gewoon naar huis gestuurd.. prima! Bas moest 's avonds werken dus sprong ik op de fiets naar mijn moeder die eventjes verderop woonde om daar mijn tijd te doden. Bas kwam mij na zijn werk weer ophalen. 'S avond weer thuis op de bank hielden de krampen aan en werden ze eigenlijk alleen maar heftiger voor mijn idee. We gingen echt serieus de tijd bijhouden en steeds kwamen de krampen (achteraf weeën) om de 7 minuten en dit veranderde al gauw in 5 minuten. Daar bleven we steken. Uiteindelijk zijn wij toch naar bed gegaan waarna ik de hele nacht niet heb geslapen. En Bas... die hield ik onbewust ook wakker met mijn gegrom om de kramp weg te slikken! Na een lange nacht niet slapen, althans met kleine hazenslaapjes tussendoor was het weer tijd voor ons dagelijkse bezoekje aan het ziekenhuis voor wederom een ctg. Ik vertelde direct dat ik continu weeën had en dit nu echt serieus begon te worden. Helaas nemen ze je zo blijkt niet serieus in zoiets als een ziekenhuis. De pieken die te zien waren op de ctg waren volgens de gyno harde buiken. Okeee, ik ben blij dat zij dit beter wist te vertellen dan ik zelf.. ik dacht nog "mens wil je misschien even ruilen?" Blegh! Ik moest in een potje plassen want misschien had ik blaasontsteking haha! God.. ik stond daar in de wc mijn weeën weg te puffen en volhouden hoor, blaasontsteking.. harde buiken. Kind, wat jij wil! Het was dus een behoorlijk lange ochtend in het ziekenhuis gezien we nog even moesten wachten op de uitslag van mijn urine. Voila babe, geen blaasontsteking! Toen dacht deze bewuste mevrouw in haar witte lange jas om toch maar even te gaan voelen naar mijn ontsluiting. Gefriemel en gedoe waarna ze uiteindelijk toch zei dat ik geen ontsluiting had. En toch, tot op de dag van vandaag weet ik 10000% zeker dat ik wel degelijk ontsluiting had. Misschien niet veel maar toch iets... waarom dat lees je verderop in mijn oh zo leuke verhaal ;-)

Goed, we werden weer naar huis gestuurd terwijl ik met weeën liep die om de 5 minuten terug kwamen. Ook tijdens het naar de wc gaan verloor ik behoorlijk wat slijm, welke tegen groen aanzat! Dit had ik nog niet eerder meegemaakt in mijn vrouwelijke "carrière"! Ik wist dus eigenlijk wel zeker dat er iets aan beginnen was. Daarbij bleven de krampen aanhouden... serious things are going to happen! Ik ben dan wel geen arts, maar hier hoef je ook echt geen arts voor te zijn met zo een leuk wit jasje hoor. Sufkutjes!!! Ahh fijn... helaas moest Bas na ons bezoekje aan het ziekenhuis weer naar zijn werk dus ik werd gedropt bij mijn mutti aangezien ik op deze manier niet alleen thuis wou zijn. De weeën werden namelijk steeds heftiger en krachtiger. Wat duurde deze dag ongelooflijk lang, onmenselijk om iemand zo in de weeën te laten zitten, maar echt! Mama kookte wat eten, maar ik kreeg geen hap door mijn keel. Zodra ik de ene wee had weggepuft kwam de andere wee de hoek om schuiven. Natuurlijk heet ik Kim en deze Kim ging Bas echt niet van zijn werk af bellen haha! Uiteindelijk stond de klok op 20:30 en yessss Bas was vrij en kwam mij ophalen. Ik wou eigenlijk meteen naar bed maar wist dat dit totaal geen zin had aangezien ik toch geen hoog dicht zou doen. We hebben nog even op de bank gezeten en als ik mij niet vergis hebben we zelfs een serie gekeken haha. Hoe verzin je het. Het moest er toch eens van komen, ons lekkere warme bedje opzoeken. Ik heb echt totaal niet geslapen door de weeën. Ik kon ze makkelijk wegpuffen als ik maar op mijn zij ging liggen of zat op het randje van het bed. Ik verloor ook steeds meer (eet smakelijk) groene smurrie down under.... 's morgen was ik blij dat het licht werd! Dat betekende dat we bijna naar het ziekenhuis gingen voor de dagelijkse ctg, als ze ons nu weer naar huis zouden sturen.....................

Woensdag ochtend 15 Juli, omg LICHT I LOVE U!!!! om 08:45 werden wij verwacht in het ziekenhuis in Assen voor, hoe kan het ook anders.. de ctg! Meteen vertelde ik wat er aan de hand was. Wederom na de ctg werd er in de eerste instantie gezegd dat het harde buiken waren hahaha JFC shoot me! Wat een dombo's, stuk voor stuk! Ik geloof dat ik - al wordt ik voor de eerste keer mama- als de beste weet wat deze hoge pieken op de ctg betekenen. Grrrrr!!! Uiteindelijk kwam er toch een verloskundige aan die even ging voelen naar mijn ontsluiting. Ze heeft lang moeten wrikken, maar kon niks vinden wat leek op ontsluiting. Are u kidding me?! Toen volgde er een andere verloskundige die even ging voelen.. alsof het allemaal al niks was kreeg je tig verschillende handen in je meut gedrukt, zucht! En ja.... deze was raak... deze verloskundige heeft opgelet tijdens haar school en studie. Want.... ik had al 5cm ontsluiting!!!!!!!! 5 hele centimeters! Ze vertelde meteen dat ze het wat moeilijker kon voelen omdat mijn baarmoeder ietwat gekanteld lag. Als de andere verloskundige hun werk een beetje serieus hadden genomen en zich zouden verdiepen in de patiënten dan hadden ze natuurlijk ook kunnen weten dat mijn baarmoeder iets gekanteld lag. Misschien vind je me nu een zeur of een vreselijke piep marieke.. maar daar had ik toch echt alle redenen voor, omdat Vajèn niet in Assen in het ziekenhuis ter wereld kon komen, maar dit moest gebeuren in Groningen in het Umcg, Dat lees je allemaal hier in mijn zwangerschapsverhaal waarom.

Ik ben nog steeds de dame in kwestie, genaamd verloskundige huppeldepup nog iets erg dankbaar dat zij WEL mijn krampen (weeën) serieus nam. Na 2 dagen een verlossing! Meteen maakte zij alle papier rommeltjes in orde en vroeg of wij met de Ambu naar het Umcg gebracht wilde worden of dat wij toch met eigen auto gingen. Ik had er al 2 dagen van weeën opzitten dus dat ritje naar het Umcg was op dat moment peulenschilletje haha! Wel met een zeiltje onder mijn bips, want je weer maar nooit. Het was vanaf assen nog iets meer dan 20 minuten rijden. beetje vertraging op de weg, al die vervelende slakkenrijders! OPZIJ OPZIJ!!! Tegen 11:30 (- as i said, de exacte tijd weet ik niet helemaal 100% meer omdat alles in een sneltreinvaart is gegaan vanaf het moment na de ctg) kwamen wij aan in het Umcg. Natuurlijk was de parkeergarage overvol, heerlijk! De moesten een etage naar beneden dus we hadden nog een leuke wandeling door de parkeergarage heen haha. Mijn lieve ventje vroeg ik of ik een rolstoel wilde, maar joh..... eitje babylief! Dit doe ik gewoon even Ha! Aangekomen op de verdieping waar het allemaal zou gaan plaatsvinden. Ik was zenuwachtig maar niet afgrijselijk veel. Eigenlijk was daar niet eens tijd voor. We werden meteen opgevangen en naar een kamer gebracht. Nou ja kamer, het leek verdorie wel een loft haha! Zonder dollen ook.. het was echt enorm! Ik mocht lekker gaan liggen terwijl er ondertussen werd gevraagd of wij ook iets wilde eten. Eigenlijk had ik niet echt honger, maar okey... let's do this! En in het ergste geval eet ik het niet op, heeft Bas nog iets om te smakken haha!

Uiteraard werd alles klaar gezet en klaar gemaakt, opvang doeken e.d voor de kleine prinses. Ik heb een paar hapjes genomen van mijn broodje kaas, meer kon ik echt niet eten. Ondertussen kreeg ik een infuus in mijn hand welke overigens 3 keer opnieuw moest, mag ik nu weer even zuchten? Haha! Via het infuus kreeg ik namelijk weeën opwekkers toegediend zodat de weeën om de 2 minuten zouden komen. Althans, dat was het streven. Ik bleef namelijk hangen op de 5 minuten. De weeënopwekkers werkte als een razende, maar dan ook echt! Voor ik het wist had ik inderdaad weeën om de 2 minuten. Voor mij leek er maar een paar seconde tussen de weeën te zitten. Ergens tussendoor hebben ze tijdens een wee mijn vliezen doorgeprikt. Jaaa doorgeprikt!! Ik had namelijk 2 laagjes, dus een beetje hulp kon geen kwaad. Oh damn, wat was dat smerig... alsof je alles wat je hebt opgespaard wat betreft urine in 1 keer laat lopen. Bij iedere wee kwam er een vruchtwater mee naar buiten en bleek dat Vajèn het erg leuk vond om in het vruchtwater te poepen haha! Vast een kind van der papa ;-) Het doorprikken van de vliezen zelf voel je niks van. Juist omdat dit gebeurd tijdens een wee. Ergens tussen neus en lippen door moest ik onwijs nodig plassen. Dus mocht ik even het bed verlaten. Erg leuk hoor, met al die toeters en bellen (ctg) naar de wc ha! Ik mocht op de stoel blijven zitten, maar dat was geen doen. Ik kon zittend met geen mogelijkheid mijn weeën weg puffen, dus toch maar weer liggen. Ondertussen hadden ze het bed verschoont, wat geloof ik wel 3 keer is gebeurd ;-) Wat een vetkees!!! Op mijn zij kon ik de weeën het allerbeste en fijnste opvangen. Met af  en toe een wee op mijn rug. De 2 dames die mij assisteerde tijdens de bevalling waren ontzettend lief en kreeg ik ook nog even een snelle puf curcus. Dames... even serieus, we hebben vast allemaal wel eens gelachen bij de verhalen  van onze moeders die vertelde over het weg puffen van je weeën. Die niet zo bizar was het dan! Maar... zonder grappen en grollen, dat weg puffen van die weeën heeft echt on-wijs geholpen!! Helemaal niks raars doen. Je doet de verloskundige na de eerste paar keren en daarna doe je het zelf!

Oke..... toen was het gewoon wachten geblazen maaaaaar ineens... alles ging plots in een treinvaartje! Maar dan ook een echte treinvaart. De gyno kwam even spieken of mijn ontsluiting al verder was dan de 5cm. Ze kwam uit op 7cm. Ze liep weg, want deze dame was met nog een bevalling bezig haha. Bezig bijtje!  Het was een kwestie van secondes, echt secondes. Misschien een hele minuut? Maar langer was het niet, dat Bas (die ik ondertussen ook heerlijk ondergekotst had, sorry lieve schat) snel de gyno moest halen, heeeeeeul erg snel! Waarom? Mijn weeën stopte en veranderde in persdrang! Ik moest persen, ons meisje kwam eraan!!!!!!! De gyno moest dus opschieten. Ze kwam de kamer binnen rennen en voelde naar de ontsluiting. Letterlijk zei ze "jij hebt er zin in haha, je mag gaan persen". Halleujha.. echt? Na 2 dagen weeën mag ik dan eindelijk persen! Mensen kinderen, het gevoel van de overgang van weeën naar persweeën, HEERLIJK!! Echt waar! Het moment was daar, mijn lieve Bas stond aan mijn rechterzij en vertelde me steeds hoe goed ik het deed en dat ik dit kon! Hij heeft geen moment mijn hand losgelaten. Het persen stelde eigenlijk heel weinig voor, tenminste zo heb ik het ervaren. Het voelde als een super gigantische mega drol die je eruit moest persen, maar de druk die je dan normaal van achteren hebt, heb je nu van voren. Toch had ik het er best even moeilijk mee omdat ik kapot was van die dagen ervoor en 2 nachten niet slapen. Dit was het laatste stukje... come on kimmetje. You can do this! En ja, ik kon het.. na ongeveer 5 keer persen en een flinke uithaal van de gyno dat ik dit nu door moest zetten, was ze daar! WAUW! ons prachtige mooie meisje... zo klein, zo mooi, zo lief. Dit moment, onvergetelijk. Ik denk dat de mama's onder ons dit wel kunnen beamen. Om 15:42 kwam ze ter wereld, het meest prachtige meisjes ooit! Ik zat vol adrenaline.. ze lag op het bedje omdat ze natuurlijk met een gastroschisis is geboren (wat er behoorlijk naar uitzag) moest ze direct meegenomen worden. Kersverse en trotse papa Bas mocht wel de navelstreng doorknippen die overigens heel erg kort was.. kijk je uit dat je toch niet stiekem in mij knipt zei ik nog haha! Ze werd meegenomen en Bas en ik hadden afgesproken voor die tijd dat hij met Vajèn meeging. Ik wou niet dat ze alleen was! Ondertussen lag ik daar nog met een klem vlak tegen het down under gebied aan omdat anders de kans erg groot was dat de navelstreng weer naar binnen zou floepen. Ik moest natuurlijk nog even netjes wachten tot mijn placenta en alle rommeltjes meer "geboren"zouden worden. Uiteindelijk na een paar minuten kwam ook die ter wereld ha! Tot Vajèn in de couveuse eventjes naar binnen werd gereden zodat ik mijn mooie dappere dochter nog even kon bewonderen. Ik wou haar vasthouden, knuffelen en vertellen dat ik zo ongelooflijk trots op haar ben. Ons mooie meisje!!!! Helaas duurde het moment maar kort.. Vajèn moest naar de Intensive care gebracht worden. Ergens tussenin kwam de gyno nog snel Bas zijn telefoon ophalen om de eerste momenten van Vajèn vast te leggen. Maar volgens mij was dat net nadat Vajèn de eerste keer werd meegenomen. Ondertussen werd ik even alleen gelaten.. en ineens besefte ik... Wow ik heb gewoon net een klein mini mensje, ons mini mensje op de wereld gezet! Snel kwam de gyno terug om mijn "schade" aan de onderkant te waarnemen. Ohja, dat was ik bijna vergeten.. haha! Maar, toen zei ze "het ziet er perfect uit en je bent niet uitgescheurd" Wait what? Niet uitgescheurd? Woah!!! Hoe dan? Daar was ik namelijk voor de bevalling erg bang voor. Geen schade.. sjonge! Ik mocht rustig blijven liggen.. even bijkomen. Er kwam intussen een andere zuster met een lijstje voor een broodje. Oh damn, yes! Wat had ik een honger. Ik bestelde 3 bekers chocolademelk (op de 1 of andere manier had ik daar zoveel zin in) en voor ons beide 2x2 broodjes met beleg. Ik heb volgens mij nog nooit zo snel mijn brood gegeten haha. Berenhonger!! Ook lagen er 2 beschuitjes met roze muisjes.. maar die moesten we natuurlijk saampjes opeten. Toen ik had gegeten belde ik mijn mams..... je bent oma geworden en zij brak direct in tranen uit! Ik kon echt niet huilen, zo stijf stond ik van de adrenaline!

Toen was het wachten op Bas... wachtend naar zijn verhaal. Hoe gaat het met ons meisje?! Het wachten duurde echt inmens lang! En toen kwam hij binnen... trotse papa! We hebben samen even wat traantjes gelaten, want echt waar.. iets mooiers dan dit bestaat er niet op deze wereld. We hebben samen rustig on beschuitje op gegeten en Bas zijn andere broodjes. Daarna was het tijd, tijd om te douchen. Ik moest geholpen worden met opstaan, maar eigenlijk zat ik daar helemaal niet op te wachten haha! Laat me dacht ik nog. Uiteindelijk heeft de zuster mij wat ondersteunt al waggelend naar de badkamer in de verloskamer. Ik mocht even heerlijk alles van me afspoelen en Bas was ondertussen de vluchtkoffer uit de auto aan het vissen. Ik weet nog goed dat ik onwijs nodig moest plassen maar ik niet durfde omdat de deur van de badkamer open moest blijven..maar heerlijk was het wel om even te douchen. Aangekleed en wel werd ik meegenomen door Bas.. onze spulletjes zouden naar de andere kamer gebracht worden maar eerst moesten we naar Vajèn. Onze trots bewonderen. We kwamen de intensive care binnen en ja, daar lag ze. Ons prinsesje!  Heel rustig! Ik kon alleen maar huilen en nog meer huilen! Wat was ze volmaakt, zo mooi en ongelooflijk klein! Het is zo ontzettend moeilijk om je kleine meisje niet te kunnen vastpakken en tegen je aan te drukken. Maar geduld... dat was het enigste was wij moesten hebben.  Wow ik schrijf dit alles met een grote glimlach en een rollende traan over mijn wang. Wat is dit bijzonder om mee te maken, ondanks dat alles voor ons anders ging dan wij hadden gehoopt.

 photo IMG-20150715-WA0001_zpsene2gscl.jpg
Ons kleine prinsesje net een paar uurtjes oud en tevens was dit het moment dat deze mommy voor het eerst oog in oog stond (of zat) met haar kleine meisje. Een moment dat ik zo erg koester!!


Toen wij bij Vajèn vandaan kwamen, omdat het al erg laat werd ons op de zaal nog het e.a uitgelegd. Ook omdat ik mijn wekker moest zetten voor het kolven 's nachts. Bas mocht blijven slapen, maar in een andere ruimte. Dat was even een grote bummer... de volgende ochtend stond hij om 06:00 alweer naast me gelukkig! Samen hebben we ontbijt gegeten en daarna gingen we naar Vajèn! Het was allemaal zo gek.. ineens waren wij papa en mama maar ons meisje was niet helemaal bij ons. Maar dit is natuurlijk weer een heel ander verhaal.

Ik ben bevallen met 36 + 3 weken met een bevalling van pak en beet 3 uurtjes. Als de weeën dagen niet meetellen ;-) Mijn bevalling heb ik als prettig ervaren. Ik had absoluut geen pijn, vandaar ook geen medicatie. Ik heb respect voor vrouwen die dit natuurlijk wel doen door de helse pijn die een vrouw moet doorstaan! Althans.. dat geldt ook niet voor iedereen haha! Vajèn werd natuurlijk geboren (bijna 4) weken eerder dan ik was uitgerekend. Ze was daarom ook een stuk kleiner en woog bijna niks! Ik weet ook nog erg goed dat ik op de kamer diezelfde avond tegen Bas zei "op deze manier wil ik wel 10 kinderen" Hahaha dat was natuurlijk een grapje, maar meer om aan te geven dat ik geen pijn etc heb gevoeld tijdens de bevalling. En dat terwijl ik mezelf voor die tijd ongelooflijk ben heb gemaakt met al die horror verhalen brrr! Dat is dus zeker geen aanrader.. gewoon niet doen als je gaat bevallen. Dan kun je beter mijn verhaal tig keer lezen hoor ;-)

 photo IMG_20150813_152042 2_zps3nf189ig.jpg
Going home! Kijk die trotse papa, eindelijk zijn lieve allesje mee naar huis ♥

De foto's in dit artikel bevatten natuurlijk geen bizarre foto's van Vajèn in de couveuse. Deze zijn erg gevoelig en houden wij liever privé. Sorry daarvoor! Ik heb de mooiste foto van haar eerste uurtjes ertussenuit weten te vissen  -Oh ja, we hebben inmiddels bijna een harde schijf vol met foto's, het was dus even zoeken). Mocht je nog iets willen weten of heb je vragen? Stel ze gerust. Ook zal ik eens nadenken over een vervolg verhaal van Vajèn met betrekking op haar Gastroschisis en hoe wij als kersverse ouders werden geconfronteerd met het leed dat je je kleintje niet direct mee naar huis mag nemen en daarbij 4 slopende weken ziekenhuis bezoekjes hebt gehad. Wordt vervolgd dus! 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Zoeken